این کتاب مجموعه شعری پیوسته است؛ به این معنا که سطرها و بندها و شعرهایش مستقل و پیوسته است، درست مثل انسان‌ها در هستی که مختارند و مجبور.

در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:

تو مثل رودخانه‌ای ترکم کردی
برای همین است
گاهی ماهی‌های مُرده در خود پیدا می‌کنم
بازگشتنت،
جوانی‌اَت
بازنمی‌گردد
تو از انتهای این خیابان بیرون رفتی
و آن انتها هنوز
بر سینه‌ی جهان سوراخ است
چرا نمی‌تواند برف؟
را نمی‌تواند برف
بر گذشته ببارد؟
چرا نمی‌تواند برف
این خیابان را ورق بزند؟