Branimir Stojanović Trša (1958) se u radu, smeštenom između filozofije, psihoanalize i umetnosti, bavio praksama pisanja i konceptualno-političkim intervencijama u institucionalne kontekste filozofije, umetnosti i psihoanalize. Od 1980. godine objavljivao je tekstove i eseje u oblasti filozofije, teorijske psihoanalize, kritike ideologije i teorije umetnosti.

Stojanović je bio jedan od osnivača umetničko-teorijske Grupe Spomenik, kao i platforme Učitelj neznalica i njegovi komiteti, koja je funkcionisala kao mesto samoobrazovanja i javna bibllioteka-arhiv tekstova, periodike i knjiga jugoslovenske humanistike. Smatrao je da je potreba za skupljanjem, klasifikacijom i ponovnim kritičkim čitanjem ključnih tekstova i knjiga jugoslovenske humanistike urgentna zato što sadrže socijalnu i političku alternativu postojećem sistemu u Srbiji, ali i globalno, zato što je njihovo ponovno kritičko čitanje od suštinskog značaja za razvoj nedogmatičkih kritičkih političkih mislilaca koji reflektuju aktuelne procese i događaje u socio-političko-ekonomskom životu regiona, alii zato što je jugoslovenska humanistika izvan obrazovne i intelektualne pažnje u svim državama naslednicama bivše Jugoslavije, a bez nje je nemoguće razumeti čitav 20. vek jugoslovenskih naroda.

Sa Branislavom Dimitrijevićem i Branislavom Anđelković bio i jedan od osnivača Škole za istoriju i teoriju slike, osnovane 1999. godine pri Centru za savremenu umetnost u Beogradu.