مرد مثل جنازه مومیایی شده‌ای که از کف دریا بیرونش آورده باشند، گوشه اتاق مچاله شده بود و گریه می‌کرد. نمی‌دانست از تهی‌شدن است که گریه می‌کند یا از درد. یکباره ته دلش خالی می‌شد و گریه می‌آمد و می‌آمد، بدنش را کرخ می‌کرد، یخ می‌کرد و مزه تلخ دهنش او را آزار می‌داد. انگار در ساحل دریایی کف کرده ایستاده که همه ماهی‌هاش مُرده و گندیده‌اند و باد بوی نعش را شلاق‌کش می‌آورد توی سینی‌اش و او چاره‌ای ندارد جز نفش کشیدن. عباس معروفی این‌بار در «ذوب‌شده» داستان نویسنده‌ای را بازگو می‌کند که در شرایطی سخت ناچار به قصه‌پردازی شده و آن‌گاه در قصه‌های خودش گم می‌شود .