Książka jest bilansem drugiej połowy XX wieku lub, jeśli kto woli, "bilansem otwarcia" XXI wieku w Ameryce Łacińskiej.

Nic nie wyszło z tych prób, które pamięta moje pokolenie: bunty przegrały; rewolucja kubańska, u początku otoczona entuzjazmem, jest dziś w stanie, w jakim jest; chilijski "cud gospodarczy" za Pinocheta nie był aż takim cudem, jak się to często w Polsce sądzi...

Dziesiątki, może setki rozmów z ludźmi politycznie znaczącymi i z tymi przeciętnymi. Wielki wysiłek, by widzieć rzeczy wielostronnie i w sposób zniuansowany. Chyba tylko w dwóch, trzech sprawach Artur Domosławski wypowiada się w sposób przesądzający sprawę. Nie ma dobrych i złych tortur. Bieda i społeczne wykluczenie ludzi z dzielnic nędzy wzbudzają przerażenie; nie ma złudzeń co do perspektyw likwidacji tych plag. Koniec historii? Śmieszne. Nie w Ameryce Łacińskiej.
Dramatyczna książka!