نامه‌ی برادر با من همان کرد که شعر و چنگ رودکی با امیر سامانی!... فردای همان روز ترقی را رها کردم، پا به رکاب گذاشتم و به سوی زندگی روان شود.
تهران را پشت سر نهادم و به شوی بخارا بال و پر گشودم.
بخارای من، ایل من بود:
«ایل من، قشقایی همچون دریاست
همچون دریا برقرار و پابرجاست
گاه فرو می‌نشیند و گاه می‌جوشد
گاه آرام می‌گیرد و گاه می‌خروشد»۰