Ciało jako inny, obcy, wykluczony, ciało jako przestrzeń napięcia między toż-samością a innością, ciało poza innością i tożsamością. Ciało-tekst – otwarte. Ciało o zmiennej intensywności, bez ustanku pulsujące między tym, co obce a tym, co toż-same. Ciało ustanawiające granice, by w kolejnym kroku je znieść, mówiące: „ja”, by zaraz temu zaprzeczyć, tworzące wnętrze i rozpływające się w zewnętrzności pofałdowanej powierzchni. Ciało radykalnie zróżnicowane, to zwierzęce, to ludzkie, to przestrzenne, to wirtualne, to duchowe, to materialne, to kobiece, to męskie, to dojrzałe, to dziecięce, migocące różnicami, stające-się-innym, a w efekcie niedostrzegalne, zlewające się ze światem w działaniu. Ciało tętniące życiem, ciało różnicujące świat i jednocześnie go zmieniające. Ciało będące podstawą myślenia o tożsamości, inności, podmiotowości, wspólnocie, etyce czy polityce i otwierające te kategorie na to, co nadchodzi.


Monika Rogowska-Stangret – absolwentka filozofii w Instytucie Filozofii UW, Szkoły Nauk Społecznych przy IFiS PAN, Laboratorium Psychoedukacji oraz Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. W 2013 roku obroniła doktorat poświęcony analizie kategorii ciała w filozofii współczesnej w IFiS PAN. Obecnie wykłada na Podyplomowym Studium Filozofii i Etyki przy Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych UW oraz współpracuje z Instytutem Filozofii UW. Stypendystka Eberhard Karls Universität Tübingen w Niemczech, Fundacji Kościuszkowskiej, WUS Austria i ERSTE Stiftung w ramach programu „PATTERNS Lectures” oraz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (w ramach Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki). Przełożyła na polski książkę „Mit urody” Naomi Wolf oraz artykuły m.in. Judith Butler, Elizabeth Grosz i Susan Sontag.