„Na początku była chuć” — stwierdza w utworze Stanisław Przybyszewski. Chuć była początkiem wszystkiego i tak powstał mózg, a dopiero później dusza.

Dlatego wszystko, co istnieje, ma swój początek w chuci, chęci rozmnożenia, rozkoszy, niemalże obłędu. Przybyszewski ukazuje relację między płciami, w kontrowersyjny sposób, na pograniczu obłąkania opisuje wzajemne uzależnienie, hierarchię i nieokrzesane pożądanie. Przedstawia różne, majaczące obrazy, począwszy od rozmów z kobietą i dochodzenia, dlaczego z nią obcuje, aż do wizji kobiecego trupa leżącego na trumnie. Requiem aeternam to manifestacja intrygujących i niekiedy budzących niepokój poglądów artysty, nazywanego niekiedy Smutnym Szatanem.

Requiem aeternam to poemat prozą wydany w 1893 roku. Stanisław Przybyszewski to jeden z najważniejszych twórców okresu Młodej Polski, prekursor polskiego modernizmu, kontrowersyjny dramaturg, eseista, przedstawiciel tzw. cyganerii krakowskiej.