ทั้งที่เป็นเมืองที่ทำใจรักไม่ลง
แต่ในแง่หนึ่ง เราก็คล้ายกันมากจนแทบแยกไม่ออก

วาริน’ กลับกรุงเทพฯ เป็นครั้งแรกในรอบแปดปี เพื่อเผชิญหน้ากับความทรงจำฝุ่นเกาะในบ้านหลังเก่า การกลับมากวนความหลังตกตะกอนให้รู้สึกหนักอึ้งในใจอีกครั้ง มหานครเปลือกแข็งยังคลุ้งอวลไปด้วยความรู้สึกรักไม่ได้เกลียดไม่ลง เมื่อเมืองนี้ผลักให้เขาและอีกหลายล้านคนเป็นอื่นในบ้านที่ไม่อาจเรียกว่าบ้าน

แล้วความบังเอิญก็พัด ‘ธีร์’ เพื่อนสมัยเรียนมหาลัยที่วารินเคยแอบปลื้มให้ได้เจอกัน จากนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังแตกกิ่งผลิใบในมหานครไร้ราก ที่จะบอกเขาว่า ‘บ้าน’ อาจไม่ใช่สถานที่อย่างที่เคยเข้าใจ