In Beton kijkt Fleur Pierets alle eenzaamheid in de ogen, op zoek naar de verhalen die haar pijn doen, om alle kwaadheid naar boven te laten komen, om alle angst te voelen die ze voor de toekomst heeft…

Fleur Pierets over Beton:

‘Begin jaren ’80 kregen de bewoners van Pescia Fiorentina opeens geen post meer. Tien jaar later stapte ik een museum binnen en begreep ineens, glashelder, waar hedendaagse kunst over gaat. Op hetzelfde moment beviel een vrouw van een kind en besloot haar man te vermoorden. In diezelfde week, 350 kilometer verderop, ging een dorpsbewoner stoofvlees eten in de plaatselijke taverne. En op de een of andere manier hebben al die verhalen met beton te maken.’