Binnen afzienbare tijd zullen allochtonen en moslims in de grote steden van Europa de meerderheid vormen. Ofwel blijven ze uitgesloten, ofwel zal die meerderheid haar plaats krijgen in een Europa dat haar moslimidentiteit erkent. De Europese geheime diensten zijn zich goed bewust van die onvermijdelijke keuze, en de explosieve groei van de AEL in de allochtone gettos van Antwerpen, Amsterdam-West en Rotterdam drukt de beleidsmakers met de feiten op de neus. Aan het woord is Abou Jahjah, de Belg van Libanese afkomst die als een komeet aan het politieke firmament is verschenen. Hij spreekt zoals we het van allochtonen niet gewoon zijn. Abou Jahjah spreekt niet tot ons, maar over ons: zijn striemend vertoog gaat over onze samenleving. Hij richt zich tot de gedeclasseerde allochtone jongeren, en spreekt hen over hun achterstelling en de westerse overheersing van de Arabische en moslimwereld. Het lijkt wel de Arabische Malcolm X, die de allochtonen een stem, zelfbewustzijn en zelfvertrouwen wil geven. Heeft Abou Jahjah een blauwdruk voor een échte multiculturele samenleving? Of is de AEL de stuiptrekking van een stagnerende moslimbeschaving? In Wie is bang van Abou Jahjah schetst Ludo De Witte een totaalbeeld van het Israëlisch-Palestijns conflict en de Pax Americana in het Midden-Oosten, de oorlog tegen het terrorisme en the clash of civilisations, de plaats van allochtone gemeenschappen in onze samenleving, islamofobie, monoculturalisme en racisme, de opkomst en vogelvrijverklaring van Abou Jahjah, en de rol van de media, extreem-rechts en de politie- en inlichtingendiensten.