Hür Şehrin İnsanları ölümünden sonra Kemal Tahir'in 'sarı defterleri' arasında bulunmuş bir romandır. Metnin sonundaki tarihten anlaşıldığına göre, ünlü romancı, bu yapıtını 1949 yılında Çorum Cezaevi'nde tamamlamış, sonradan üzerinde çalışmak üzere bir kenara koymuştur. Gerek öyküleme tekniği, gerek roman mimarisi yönünden 'bitmiş' izlenimini veren bu roman, sonradan Kemal Tahir diyaloğu diye adlandırılan diyalog özelliklerini de taşımakta, bu bakımdan da dikkati çekmektedir.

Yine de Kemal Tahir'in "Hür Şehrin İnsanları"nı 'bitmiş' bir eser saymadığı; sağlığında yayınlamayışı kadar, eserde geçen bazı olayları ve kişileri, başka romanlarında, sözgelişi Yol Ayrımı ve Kurt Kanunu'nda kullanmış olmasından da bellidir. Zaten, otobiyografik niteliği ağır basan bu yapıt, zaman olarak, adı anılan iki romanın yerleştirildiği dönemi kapsamaktadır.

İki ciltte toplanan Hür Şehrin İnsanları, bu perspektif içinde okunmalıdır ama, bu biçimde bırakılmış da olsa, Kemal Tahir'in bu romanında yazarın kendisine özgü anlatımı, atmosferi ve kişileri, sağlam bir öyküleme düzeni içinde sergilenmekte; eserin bütünü, kurtuluştan sonraki İstanbul'dan canlı ve hareketli bir kesiti gözler önüne sermektedir.