De auteur is opgegroeid in een omgeving waar het moeilijk was zichzelf te zijn. Ondanks die situatie (of misschien juist daardoor) heeft zij zich ontwikkeld tot een vrouw met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Zij heeft zich ingezet voor de mensenrechten later toegespitst op de emancipatie van de vrouw, maar toch bleef zij het gevoel houden geen contact te hebben met de essentie van het leven. Haar zoektocht naar die bron beschrijft zij in dit boek. Zij maakt de lezer deelgenoot van haar pijn, angst en eenzaamheid die zij tot op de bodem moest ervaren om de zin van haar leven te vinden. Zij stelt zich steeds meer open voor de ongeziene, ongrijpbare wereld van de natuur, van andere dimensies totdat zij er steeds vloeiender mee in contact kan treden. Haar verhaal is eerlijk, gevoelig en door het laten zien van haar kwetsbaarheid, moedig. De inzichten die zij verwerft, haar verwondering en diepe liefde voor al wat leeft: stenen, planten, dieren, mensen, de kosmos, schenkt ze gul aan een ieder die ernaar willen luisteren en ervoor openstaat. De zelfgeschilderde illustraties vormen een schitterende aanvulling, waardoor haar boodschap nog duidelijker overkomt.