Polleke gaat met Mimoen. Al twee jaar. Maar nu mag het niet meer van zijn ouders. Polleke wordt te groot en dus is het geen kinderspel meer. En Mimoen moet later met een Marokkaans meisje trouwen. Natuurlijk vindt Polleke dat hartstikke stom. Die rotmarokkaan! Dat brave papkind, dat vaderskindje... ze hóéft hem al niet meer.
Pollekes moeder heeft het ook niet gemakkelijk. Met Pollekes vader die verslaafd is. En met Pollekes meester. Ze wil wel met hem trouwen, maar dat geeft hem nog niet het recht zich overal mee te bemoeien! De arme Polleke weet zich soms geen raad met die mensen. Gelukkig heeft ze opa en oma op de boerderij. En het kalfje dat naar haar is genoemd. Bij opa en oma leert ze bidden, ook al is ze niks van haar geloof. Bidden kan ze goed. Vooral als ze aan Mimoen denkt.