Iemand vindt een zwijgend kind in haar achtertuin. Een meisje fotografeert de huizen van wildvreemde mensen. Op het antwoordapparaat van een vrouw wordt steeds dezelfde, duistere tekst ingesproken. In de verhalen van Maartje Wortel gebeuren merkwaardige dingen. Hoewel de toon meestal droog en registrerend is, hangt overal een onbestemde dreiging. Het draait daarbij steeds om het betreden van het eigen erf, om een inbreuk in de privacy, om het doorbreken van grenzen, om de spanning tussen buiten- en binnenwereld.