شاید نسل جوان ما با کمتر کسی چون رئیس جمهور خود درد دل و رابطه‌ی انتقادی داشته است.
یکی از بزرگترین سرمایه‌های دوران مسوولیتم، نامه‌ها، جزوه‌ها، نقاشی‌ها، سروده‌ها، پیام‌ها، ستایش‌ها و نقدهایی است که از سوی نوجوانان و جوانان برومند این مرز و بوم برای من آمده است و جابجا تا آن جا که میسر بوده است، کوتاه یا مفصل، به آن‌ها پاسخ داده‌ام.
اگر قادر به رسم یک منحنی در مورد گرایش‌ها، انگاره‌ها و انگیزه‌های جوانان باشم، می‌توانم نشان دهم که سیر منحنی امید ابتدا سریعا صعودی بوده و اندک اندک به نزول میل کرده است.
امری که بررسی جامعه‌شناختی و روانشناختی آن به عهده صاحب‌نظران پژوهشگر است.
به نظر من بخشی از این مسأله طبیعی و بخش عمده آن ناشی از عواملی است که می‌توانست نباشد و متاسفانه بود.
من به یاری خداوند روزی خواهم کوشید تا همه نامه‌ها و اثرها را منتشر کنم که در واقع نماد یکی از حساس‌ترین لحظه‌های تاریخی این مرز و بوم است، ولی اینک و در فضای کنونی لازم دانستم خطاب به همه‌ی فرزندان عزیزم که مهر و خشمشان هر دو برای من قیمتی است، نامه‌ای بنویسم و عنوان آن را «نامه‌ای برای فردا» بگذارم و اینک که به پایان دوران مسوولیت رسمی خود نزدیک می‌شوم، باب این مراوده و تبادل‌نظر را باز کنم.
این نامه نه در برگیرنده همه گفتنی‌های من است، نه درصدد پاسخ گفتن به همه پرسش‌ها و نقدها فتح بابی برای گفت و گو و بازاندیشی است، چرا که همواره دل‌کوچکم به یاد روح بزرگ جوانان این سرزمین و همه جوانان تپیده است